Wandelroute informatie
Een heel afwisselende wandelroute in een gebied, beheerd door Staatsbosbeheer. Als we na de start om het ven zijn heengetrokken lopen we een stukje van ongeveer 200 M door een smalle dichtbeboste gang. Hier zijn ook brandnetels, dus geen pad voor de korte broek. Op het einde van dit pad, waar er licht is aan het einde van de tunnel gaan we rechtsaf (De Kuilen) over een stuk verharde asfaltweg. Dit loopt erg fijn met de rubber doppen onder de poles! Na een paar honderd meter betreden we weer het zandpad en hebben we de doppen voor de rest van het traject niet meer nodig. Bij nat weer is het aan te bevelen waterdichte schoenen aan te trekken. Een prachtige afwisselende wandeltocht!

Natuurhistorische informatie
Zoals de naam Mosbulten aangeeft bestond dit gebied omstreeks het jaar 1800 uit natte heide. In de lage kommen groeiden bulten veenmos. Dat veen is al vroeg vergraven voor brandstof. Het oude cultuurhistorische patroon van de greppels, singels, bosjes en graslanden is op eigentijdse manier hersteld.
voormalig ven, dat op de kadastrale kaart van de gemeente Nuenen van 1832 ‘Haverven’ heet (Cornelissen c.s. 1987, kadastraal nummer 1447). Het noordelijke is grotendeels de zuidrand van het vroegere Heikantven (nr. 1446). Het afwisselende landschap biedt kansen voor water- en rietvogels, amfibieën, vlinders en libellen. Veel planten hebben dit gebied (her)ontdekt, zoals de dotterbloem, koekoeksbloem en kattenstaart zijn wijd verbreid in Mosbulten. Verwacht worden soorten als "Scherpe zegge, Blaaszegge, Liesgras, Dotterbloem, Moerasrolklaver, Veldzuring, Pitrus, Rietgras, Riet, Hennegras, Sterzegge, Zwarte zegge, Moerasstruisgras, Veldrus, Biezeknoppen, Veldzuring, Scherpe boterbloem, eventueel (Water-)veenmos en Waternavel". "Misschien treft u zelfs zeldzame plantensoorten als Moerashertshooi en Duizendknoopfonteinkruid aan." Deze zin bleek profetisch: al in 2001, het eerste bloeiseizoen na het afgraven, stonden er duizenden planten van Hypericum elodes (Moerashertshooi). In 2002 idem en er werden ook tientallen planten van Potamogeton polygonifolius (Duizendknoopfonteinkruid) gevonden. Wat meer is: het bleken niet eens de zeldzaamste soorten te zijn. In de tabel bij dit artikel worden 17 zeldzame hogere planten van het gebied vermeld. Dat zijn heel andere dan de verwachte soorten. Daarnaast staan er in de tabel een onbenoemde Waterranonkel + 4 kranswieren waarvan er 3 zeldzaam zijn. Van een ervan –Nitella gracilis (Sierlijk glanswier)- is het zelfs pas de vijfde vondst in Nederland. Het is haast wel zeker dat het Haverven niet naar de Haverhoeve is genoemd, maar dat het Haverven er eerst was. Hoe zou zo'n ven, ver van enig haverveld, aan zijn naam gekomen zijn? Cornelissen c.s. p. 126 houden het op ‘havergras’ dat in het ven gegroeid zou hebben. Mijn fantasie is, dat het ven in gebruik was als visvijver. Van traditionele visvijvers werd de vis een keer in de paar jaar geoogst, en aansluitend werd er dan een jaar een gewas in geteeld, bijvoorbeeld haver. Dat leverde een oogst op + stoppels die weer bemesting waren voor het ven. Haver werd trouwens vaker op slechte, drassige grond verbouwd (Slichter van Bath 1978). Is er enige aanduiding dat het Haverven voor visteelt werd gebruikt? Uit archieven? Uit de ligging of iets zichtbaars in het veld? Was er bij voorbeeld een voorziening om het ven leeg te laten lopen? Op de hoogtekaart is een vage geul te zien die deze functie zou kunnen hebben gehad, maar ook een sloot van later datum zou kunnen zijn. De hoogteligging en verkaveling aan de zuidwestkant van het ven zoals weergegeven op de kaart van 1837 verbieden evenmin dat het ven naar het zuidwesten kon worden ontwaterd. In elk geval is wel zeer waarschijnlijk dat een wat oostelijker gelegen ven als visvijver in gebruik is geweest. Op de kaart die later in de Atlas is afgedrukt, heeft iemand (wanneer?) met de hand ingeschreven 'visvijver'.

Op het westelijke lange traject vinden we in ruime mate de Amerikaanse Vogelkers. De donker blauwe besjes zijn laat in Augustus rijp en smaken naar kersen. (er zit een pitje in) Bert vindt deze besjes best lekker en zal er langs de route regelmatig van plukken (voor eigen gebruik) Deze planten vinden we ook op de Oirschotse Heide langs de paden.