Achtergrond informatie wandelgebied;
Westelbeers is een kern van de gemeente Oirschot en telde op 1 januari 2006 366 inwoners.
Westelbeers behoorde oorspronkelijk tot de heerlijkheid Hilvarenbeek. Nadat in 1789 het ancien régime werd afgeschaft, ging menige kern, en ook Westelbeers, onafhankelijk van de heerlijkheid opereren. In 1803 is Westelbeers bij Middelbeers en Oostelbeers gevoegd, en tot 1997 behoorde Westelbeers tot de gemeente Oost-, West- en Middelbeers. Daarna is deze gemeente in zijn geheel bij Oirschot gevoegd.
Westelbeers is een gehucht op ongeveer 20 meter boven zeeniveau, ten westen van een vennengebied, en is gelegen tussen de Spreeuwelse Heide en de Landschotse Heide. Ongeveer drie kilometer ten noord-noordoosten van Westelbeers ligt Middelbeers. Het bestaat uit een paar langgerekte groepjes huizen langs de Voldijnseweg, Broekeindseweg, Spreeuwelsedijk, de Straatsedijk en de Schepersweg. Temidden ervan bevindt zich het riviertje de Grote Beerze, met een omleidingskanaal ten westen van Middelbeers. Ten zuiden van Westelbeers ligt het Westelbeerse Broek aan dit riviertje. Het behoort tot de beheerseenheid Dal van de Groote Beerze van het Brabants Landschap.

In het jaar 2005 heeft men het dal van de Grote Beerze weer in natuurlijke staat teruggebracht. Bij de Schepersweg is een vistrap aangebracht. Het Bermpje, de Beekprik en de Kleine modderkruiper zijn vissoorten die van een dergelijke voorziening profiteren. Tijdens de werkzaamheden zijn fundamenten van een boerderij aan het licht gekomen, die van de 12e tot de 14e eeuw moet hebben bestaan.
Een enkele langgevelboerderij is tegenwoordig nog te vinden aan de Straatsedijk en de Schepersweg.

De Mariakapel (bij knooppunt 92) aan de Kapeldijk moet al oud zijn.

In 1621 werd melding gemaakt van een houten capelleken of huysken aldaer, daerinne wort gehouden memorie van Onse Lieve Vrouwe ende Sint Job, d'welck teenemael in den gront was bedorven van de rebellen van syne conincklyke maiesteyt ende daernae weder opgericht.

Genoemde verwoesting vond waarschijnlijk in 1580 plaats, tijdens de Tachtigjarige Oorlog. In 1637 is het houten gebouwtje door een stenen kapelletje vervangen. Waarschijnlijk is dit gebeurd naar aanleiding van de pestepidemie die de Beerzen zwaar trof. Toen is ook de traditie van de Beerse bedevaart naar Scherpenheuvel begonnen. Het kapelletje is, na de Vrede van Münster in 1648, met rust gelaten. Het werd vermeld in 1651 als onse lieve vrouwe huysken en in 1742 werd nog met zorg gewag gemaakt van een zogenoemd heylig huysken, op de wyse als in de landen, daer Rome praedominant is. Het is onduidelijk waarom dit kapelletje niet, als zovele andere, gesloten werd.

In 1930 is er een torentje bijgebouwd, waarin een klokje hing. De kapel ligt nabij een voormalige oversteekplaats over de Grote Beerze Het is een eenvoudige witgeschilderde rechthoekige ruimte met een roodpannen zadeldak. In 1980 werd een restauratie uitgevoerd. Men vereerde er een aangekleed houten Mariabeeldje. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden de kleertjes in een naburige boerderij bewaard, maar deze is in brand geraakt waardoor de kleren verloren gingen. Het beeldje bleek zeer zwaar vermolmd en is vervangen door een keramisch beeldje dat echter weldra gestolen werd, waarna een nieuw beeldje is geplaatst.

bruine traject = verharde weg
groene traject = onverharde weg, zandpad
blauwe traject = laarzenpad (kan drassig zijn)